Alates juuli algusest olin viimane selle lennu vahetusõpilane, kelle jalad veel Madalmaal tatsasid. Ametlik programm Euroopa õpilastele lõppes juba juuni lõpus, kus koos suunduti aasta lõpu laagrisse Berliini lähistel metsa sees järve ääres. Esimene proovikivi "tagasi koju minemise" protsessil. Mis on kodu? Kus on kodu? Kus on pere? Kes on pere?" - need küsimused tekkisid esimestel silmapilkudel 2016. aasta suvel kohtutud eestlastest vabatahtlike ja eesti sõbrannadega. Kas peale pikki kuid, kui muutunud on nägu ja sisemus on võimalik leida taas ühine keel? Ning kui samal terve aasta toeks olnud rahvusvahelised vahetusõpilastest sõbrad ka samas laagris vastuseid otsivad, tuleb teha valik, ühe või teise või mõlema kasuks. Mina.? Ütleme, et ma jäin sinna veidi keskele tammuma, ei tundnud kodus ei ühe ega teise juures. Ja pöördepunkt: valisin Hollandi ja hollandlaste kasuks.
Laagris valmistati meid ette kõigeks uueks, või peaksin ütlema kõigeks vanaks. Öeldi, et nüüd läheme kõik tagasi Eestisse, kõik jälle teine, sina teine, vanad sõbrad teised või just täpselt samad, ühesõnaga, uus kultuurišokk. YFU oli meid nii hästi ette valmistanud, et ka mina ootasin pikisilme kõike uut ja šokeerivat. Aga ma ei läinud Eestisse, vaid tagasi Hollandisse. Jah, ma pikendasin oma vahetusaastat augustini, kuna otsustasin oma koori, Hollandi noorte neidude koori, kontsertreisi kaasa teha. Ütlen etteruttavalt, see oli mu elu parim otsus. Aga see selleks. Šoki osaliseks sain siiski, kõik oli täpselt samasugune kui varem, pidin veidi jälle harjuma. Tagasi Hollandisse sõitsin koos teiste hollandlaste ja belglastega, kes ka vahetusaastal käisid. Niimoodi sai tunde hollandlastega lobisetud ning mõistin, et minu kodu on Holland ja hollandlased minu inimesed, kui väga ka ei tahaks. Ühe aastaga ennast täiesti võõras riigis kodus tunda, vot see on midagi erilist, seda vist kutsutakse õnneks.
Laagris kuulsin ikka ja jälle lugusid vahetusperede kiiksudest, segastest hostõdedest ja hullumeelsetest reeglitest. See paneb ikka ja jälle imestama, kuidas mul on vedanud oma armsa (vahetus)perega, kes mulle oma koduukse ja südame avas, mis omakorda mulle mu enda peidetud küljed katte alt välja tõi ja mind tugevaks teinud on. Olla aus, esmajarjekorras iseendale, mõista mis õige ja mis mitte ning nautida, sest elul pole tuju ega tahtmist pessimiste paitada. Peale laagrit oli ka suur rõõm rattaga kodutänaval sõita ja koduuksest sisse astuda. Siin on kodu!
Ja lõpetuseks, et ega Eesti kuhugile kadunud pole. Eesti jääb ka koduks koos oma metsade, merepiiri, kohukeste ja keelega, lihtsalt nüüd on kodu tähendus mitmekesisem.
Kõike head,
Eglyd
----------
Hoezo is het mogelijk dat elke keer als ik heel enthousiast met de nieuwe blogpost begin, eindig ik toch 3 weken later om half 1 's nachts online in blogspot omdat ik het zo druk had? Zo ben ik gewoon, maar laten we positief blijven, jullie hebben NU wat te lezen! Een blogpost van een meid die haar hoofd vol van gedachten heeft maar het heel moeilijk vindt om ergens te beginnen. Maar dat ik alvast zeggen, alles wat er staat is goud waard!
Vanaf juli was ik de laatste uitwisseling student die nog in Nederland was, alle andere studenten gingen terug naar huis. Trouwens ik ben nog steeds er. Eigenlijk zag ik al paar foto's van nieuwe uitwisseling van 2017-2018 die nu al hier zijn, grappig, het voelt alsof ik heel illegaal nu nog steeds hier ben. Ik geniet er van.
Hoe dan ook. Aan het eind van juni gingen alle uitwisseling student, die uit Europa komen en die ook in Europa ergens op uitwisseling jaar waren, naar Duitsland naar de camp. Haha camp in Duitsland, klinkt echt niet lekker. Okay grapje. Ik zou deze camp ook als de eerste uitdaging op de "terugweg" naar huis. Wat is eigenlijk huis? Waar voel ik me thuis? Wie is mijn familie? - deze vragen stelde elke uitwisseling student op het moment van ontmoeting van vrijwilligers en oude vriendinnetjes uit Estland. Is het eigenlijk mogelijk na zo lange tijd als een nieuw mens weer bij je oude leven te passen? En als er tegelijkertijd uitwisseling studenten met wie je de hele jaren samen Nederland ontdekt en zo veel met elkaar gedeeld hebt, moet je wel een keuze maken waar vind je het fijn en waar hoor je bij. Ik stond daar soort van in het midden, ik hoorde eigenlijk nergens bij. Tot het moment toen ik een gesprek met een Nederlandse meid die naar Sweden ging had. Toen snapte ik dat ik mezelf in Nederland thuis voel en dat Nederlanders mijn mensen zijn.
De doel van de YES camp - Youth European Seminar - was om ons, de uitwisseling studenten voor te bereiden. We gaan naar huis, alles is weer anders, jij bent zelf ook anders en hoe ga je door met je leven. Ik was ook klaar dat alles ander zou zijn, maar kijkes, in plaats van bos overal zag ik van de bus alleen maar platte Nederland. Ik heb mijn uitwisseling jaar tot augustus verlangd omdat ik heel graag mee naar Hongarije met mijn Nederlandse vrouwen jeugd koor wilde gaan. Het was de beste beslissing ooit!
Toch, ik moest eerst aan Nederland wennen, toen ik terug kwam, maar het was 10 keer makkelijker met de steun van andere Nederlanders. Ik kwam namelijk met uitwisseling studenten uit Nederland terug en met elke moment dat ik met over fietsen, uitwisseling jaar, stroopwafel etc praatte, snapte ik, dat ik hier mezelf thuis voel. Blijkbaar noemen ze dat geluk!
Eglyd
No comments
Post a Comment